نماندیم

بگذارید برویم

بلند

بیدار

ایستاده

به شیوه خودمان

خوابها

مسکن درد واقعیتند

درد من

واقعیت نبودن توست

پس میخوابم

تا درد نبودنت را

کمتر احساس کنم

تا از قاب دلم پایین بیایی

و در گلدان چشمم بنشینی

بهار نارنجی!

تو که خسیس نیستی

امسال هم به خوابم می ایی؟

یه لوبیای سحر امیز

تا از اون بالا برم

و نگاه کنم به زمین!

به ادمایی که برام

دست تکان مدهند

میخوام بالا برم

تا باد رو در اغوش بگیرم

و به گونه های سرخ ابرها

بوسه بزنم

میخوام دستم رو

دور گردن ستاره ها بندازم

تا تموم شب رو کنار ماه استراحت کنم

نهایت ارزوهام همین جاست!

کاش فقط یه دونه لوبیا.....